عزیزی مریض بودن چند سال تا اینکه بالاخره او را می‌برند تهران خیلی خلاصه بهتون میگم انشالله می‌خواهیم بریم پیش صفورا و طهورا قربون آقا جونمون بشیم ۱۰ سال قبل فرمود دو تا از دختران اباعبدالله صفورا و طهورا هستند. او را برای تهران بردند برای معالجه تومور مغزی داشت وقتی عملش خواستند بکنند پزشکان گفتند دیگه او فلج میشه تمام سر و صورتش تمام بدنش فلج میشه. زنگ زدند به مادر و خانواده‌اش احوال گرفتند گفتند هیچی او را مرده بپندارید مادر او از خانه تا ابوالفضلی همسایگی با چهار دست و پا راه میره. میره تو ابوالفضلی گهواره‌ای ه نام علی اصغر پسر می‌گیرد میگه علی اصغر پسرم را باید نجات بدی نقطه. همین که مادر اینجا آه و ناله می‌زند نمی‌دانم مادر چه کرده او در تهران تو بستر بیهوشی و کما میگه رفتم زمینی بیابانی می‌بینم کربلا برپاست همینجور خاطراتی دارد. یه وقتی دیدم زیر یک بوته‌ای دو تا دختر کوچولو مرا صدا می‌زنند بیا بیا بیا بیا. رفتم یر بغل مرا می‌گیرند یکی این طرف یکی آن طرف مرا بلند می‌کنند من را راه می‌برند، میگم شما کیاینید؟ میگویند تو کار نداشته باش ما تو را سالمت می‌کنیم گفتم من باید بشناسم شما کیانیند تا این را گفتم هر دوتاشون گفتند ما صفورا و طهورا هستیم ما دختران حسینیم. به خدا نه اهل مسجد بود به اون صورت نه اهل حسینیه و تکیه و روضه خوانی بود. نه اصلاً اسم طهورا تا حالا شنیده نه اسم صفورا. حتی ما همین چند سالی که نقل کردیم از ما هم به گوشش نرسیده بود، گفت این دوتا دختر در حد ۳ سال بودند مرا بلند کردند و آنجایی که راه می‌رفتیم شنزار بود ریگزار بود من فرو می‌رفتم اما آنها رو نمی‌رفتند. تمام پزشکان همه متوجه شدند دیدند حال او طبیعی است داره از کما در می‌آید سالم شده است. ای قربان صفورا و طهورا بهش گفتند حتماً باید بری به مردم بگی آخه ما یک عمر هست مفقودیم، شما برای مفقودینتون گریه می‌کنید چرا برای ما گریه نمی‌کنید ما نه اسمی داریم و نه رسمی داریم.