متن بیانات علامه حسن زاده آملی:

عمل ما، عین پاداش ما است.

 آقا جناب‌عالی نفرمایید ما از این مجلس آمدن‌مان چه بهره‌ای بردیم؟ از رفتن سر کلاس چه استفاده‌ای بردیم؟ همین‌ها که شنیدیم، همین اندازه که پیش آمدیم، همین اندازه که بذر گرفتیم، همین‌قدر که آب حیات گرفتیم، همین معنا عین پاداش ماست  عین عمل ماست.

جناب خواجه نصیرالدین طوسی مثالی می‌زنند، می‌فرمایند: «این انگشت زغال، آب‌دار، خیس، نمور، رطوبی»؛ این را که پهلوی آتش گذاشتی، این زغال با این اوصاف تو که آتش نمی‌گیرد که! یواش‌یواش‌یواش باید کمال همنشین در وی اثر کند، باید رطوبتش گرفته بشود، رطوبت‌ها که حاجب بودند، مانع بودند، برکنار می‌روند، کم‌کم می‌بینی دارد داغ می‌شود، بعد حرارت در او نفوذ می‌کند، کم‌کم‌ کم‌کم می‌بینی آتشش به دیار او افتاده،

آن‌چنان آتش به دیارش افتاده، این زغال سیاهِ ظلمانیِ نمورِ رطوبیِ خیس‌شده در آب، حالا ماشاءالله زبان درآورده، می‌گوید: «من آتشم.»

دقت کنید، یه چند صباحی صبر کنید، آمدید درست عرض کنید: الهی آمدم، تا ببینید که چه موجود نورانی می‌شوید، و خدای صادق‌الوعد به ما فرمود: «مَنْ جَاهَدَ فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا».

هرچه علم جلوتر می‌رود، یک سؤال عجیب‌تر می‌شود:

آیا عالم ماده واقعاً انتهایی دارد؟

علامه حسن‌زاده آملی سال‌ها پیش نامتناهی بودن ابعاد عالم ماده و طبیعت را اثبات کرد؛

و امروز، پیشرفت علم بیش از پیش ما را با عظمت و بی‌کرانگی جهان روبه‌رو می‌کند...

فلاسفه و دانشمندان بزرگ جهان اسلام مانند ابن سینا، سهروردی و ملاصدرا هر سه قائل به تناهی ابعاد عالم ماده بودند. و دلایل بسیاری بر تناهی ابعاد آورده بودند که حضرت علامه حسن زاده آملی رضوان‌الله‌تعالی‌علیه تنها فیلسوف و عارف جهان اسلام است که تمامی دلایل تناهی ابعاد را رد کردند و اثبات کردند که عالم ماده و طبیعت مانند عوالم مثال و ملکوت نا متناهی است. 

البته در بین دانشمندان غربی، دانشمندان زیادی نا متناهی بودن ابعاد عالم طبیعت را اثبات کردند مانند:

لوکرتیوس (Lucretius)، فیلسوف رومی و پیرو اپیکور: عالم را دارای فضای نامتناهی و ماده نامتناهی می‌دانست. پژوهش‌های فلسفی درباره او این را صریحاً گزارش می‌کنند.

اپیکور (Epicurus) نیز در سنت اتم‌گرایی، به نامتناهی بودن عالم و تعداد نامتناهی اتم‌ها باور داشت؛ لوکرتیوس این دیدگاه را بسط داد. 

دموکریتوس (Democritus) نیز در همین سنت، عالم را نامتناهی می‌دانست. 

جوردانو برونو (Giordano Bruno) حتی صریح‌تر از این‌هاست: او معتقد بود عالم فیزیکی/جسمانی از نظر امتداد نامتناهی است و در فضای نامتناهی، عوالم بی‌شمار وجود دارند. دائرةالمعارف فلسفه استنفورد صراحتاً می‌گوید برونو «physical universe» را دارای infinite extent می‌دانست. 

ابیاتی از حافظ شیرازی تقدیم به علامه حسن زاده آملی 

خیالِ رویِ تو در هر طریق همرهِ ماست

نسیمِ مویِ تو، پیوندِ جانِ آگهِ ماست

به رَغمِ مدّعیانی که منعِ عشق کنند

جمالِ چهرهٔ تو، حجّتِ موجّهِ ماست

غزل  ۱۰۸  دیوان اشعار علامه حسن زاده آملی 
  و  قرآن و تو خود  هر دفترى  خواهى گزین         زانکه لااکراه فى الدین است حکم عقل و دین

ره  بکوى   یار  بردم  بى  نشانى  از   کسى        سر به دست دوست دادم در جهانى پیش از ین

دردها  دیدم   ندیدم   هیچ  دردى  چون  فراق      مر   مرا  زین  درد   باشد  اشک   و  آه  آتشین

و هم  ظاهر بین  چه داند آنچه را مى یابدش         روح   قدسى   در    مقام   قرب  رب العالمین

بحث مفهومى چه سودى بخشدت بى علم عین    سایه   بینى  و   ندانى   رتبت   حق  الیقین

عقل  ره   پیمود   اما   از   بزوغ   و   از  افول        عشق    فریادش    بر   آمد    لااحب   الافلین

یکدل   و   دلدار  دارى   در   صراط  مستقیم         راههاى   دیگر   است   و   دیوها   اندر کمین

حسن  صورت  را  نگر  در  صنعت   ماء  مهین        هم   بصورت   آفرین  و   هم   بصورت‌آفرین

در  رحم بودى  جنین  و آمدى  در این  جهان       این  جهان با آن  جهان هم در مثل باشد جنین

سیر  آفاقى  چه   باشد  گر   ندارى   انفسى       بى حضور دل  چه مى خواهى ز تعفیر جبین

زیج  و  اسطرلاب  و  ربع و لبنه   و ذات  الحِلَق      یعنى   اندر  عرصه  سمع   الکیانى   ذره بین

بعد از این دست من و دامان آن  رشگ  پرى       زین سپس چشم من و احسان آن حسن‌آفرین

با حسن از درس عشق و عاشقى می گو سخن      حیف   باشد   خوردن   حنظل   بجاى   انگبین

اوائل محرم سال ۱۴۰۸ ه.ق