هرچه علم جلوتر می‌رود، یک سؤال عجیب‌تر می‌شود:

آیا عالم ماده واقعاً انتهایی دارد؟

علامه حسن‌زاده آملی سال‌ها پیش نامتناهی بودن ابعاد عالم ماده و طبیعت را اثبات کرد؛

و امروز، پیشرفت علم بیش از پیش ما را با عظمت و بی‌کرانگی جهان روبه‌رو می‌کند...

فلاسفه و دانشمندان بزرگ جهان اسلام مانند ابن سینا، سهروردی و ملاصدرا هر سه قائل به تناهی ابعاد عالم ماده بودند. و دلایل بسیاری بر تناهی ابعاد آورده بودند که حضرت علامه حسن زاده آملی رضوان‌الله‌تعالی‌علیه تنها فیلسوف و عارف جهان اسلام است که تمامی دلایل تناهی ابعاد را رد کردند و اثبات کردند که عالم ماده و طبیعت مانند عوالم مثال و ملکوت نا متناهی است. 

البته در بین دانشمندان غربی، دانشمندان زیادی نا متناهی بودن ابعاد عالم طبیعت را اثبات کردند مانند:

لوکرتیوس (Lucretius)، فیلسوف رومی و پیرو اپیکور: عالم را دارای فضای نامتناهی و ماده نامتناهی می‌دانست. پژوهش‌های فلسفی درباره او این را صریحاً گزارش می‌کنند.

اپیکور (Epicurus) نیز در سنت اتم‌گرایی، به نامتناهی بودن عالم و تعداد نامتناهی اتم‌ها باور داشت؛ لوکرتیوس این دیدگاه را بسط داد. 

دموکریتوس (Democritus) نیز در همین سنت، عالم را نامتناهی می‌دانست. 

جوردانو برونو (Giordano Bruno) حتی صریح‌تر از این‌هاست: او معتقد بود عالم فیزیکی/جسمانی از نظر امتداد نامتناهی است و در فضای نامتناهی، عوالم بی‌شمار وجود دارند. دائرةالمعارف فلسفه استنفورد صراحتاً می‌گوید برونو «physical universe» را دارای infinite extent می‌دانست.