آن حالات خوشم از یادم نمی رود، در محضر حضرت آقای طباطبایی به قلم هم آوردم
به نظم و نثر هم آوردم، که مثلا در دیوان من است که:

ابد در پیش داری ای برادر          ادب را کن شعار خود سراسر

این ها را مرحوم علامه طباطبایی به دهان ما گذاشت
خدا شاهده در محضرش بودیم، حرف ابد پیش آمده، دیدم اصلا مثل یک آدم و زن فرزند مرده به فکر فرو رفته

اصلا بیچاره شد از این لفظ ابد، هستیم که هستیم که هستیم، این هستیم را بی نهایت بکش.
یعنی تا خدا خدایی می کند، این تا، آخر ندارد، لفظ نداریم می گوییم تا

داری چه کار می کنی؟ با خلق خدا، با عائله؛ با زن و فرزند، با دین خدا، دین خدا که ناموس خداست.

مستحضر هستید من اجازه نمی دهم به اشخاص حرف گناه را بزنند، می گم چرا این حرفها
دین خدا ناموس خداست، آن کسی که حرف گناه به زبان می آورد یعنی من به ناموس خدا خیانت کردم. چرا؟

بفرمایید من چه کنم که بهتر بشوم؟ چه کنم که به مقامات عالی تر نائل شوم، گناه و این حرفها چیه؟ آن را با خدایت در میان بگذار

خدا نکند، پیش نیارد، عقل به جایی نرسد، شیطان سوار نشود.