شاخصه‌ی مرتبه‌ی طهارت را «وضو» تشکیل می‌دهد. در یک روایت آمده است که «الوضوء علی الوضوء نور». وضو گرفتن نور است. در روایتی دیگر آمده: «اگر شخص با وضویی قبل از این‌که وضویش را باطل کند، وضوی دیگری بگیرد، او نور بر نور افزوده است.» که «الوضوء علی الوضوء؛ نورٌ علی نور».بنابراین سعی کنید از جلسه بعد همه ان شاالله با وضو وارد جلسه شوید.

در نکته‌ی ۷۳۰ «هزار و یک نکته» حضرت مولی مکرّم آمده است:«شیخ رئیس در فصل دوم مقاله‌ی اولی قانون در حفظ صحت عین گوید: «و ممّا یجلو العین و یحدّها الغوص فی الماء الصافی و فتح العین فی داخله.» یعنی: از جمله چیزهایی که جلا دهد چشم را و حفظش نماید، فرو رفتن در آب صاف و گشودن چشم در داخل آن است.در تفسیر «نور الثقلین»، حدیث ۱۲۷ این است: «فی کتاب علل الشرایع بإسناده إلی ابن عباس قال: قال رسول الله ﷺ: افتحوا عیونکم عند الوضوء لعلّها لا تری نار جهنم.» (یعنی در هنگام وضو چشمانتان را بگشایید تا بدین طریق چشمان تان از آتش جهنم برحذر باشد.)، جهنم، عینِ رمد و عمی و سایر امراض آن است. أعاذنا الله و إیاکم منها.

برای این‌که بحث وضو را دنبال کنیم، نکته‌ی ۷۳۵ «هزار و یک نکته‌ی» حضرت مولی روحی فداه را تلاوت می‌کنیم تا بعد به شرح و بیان آن بپردازیم. در نکته‌ی مذکور آمده است: «فی ترک الأطیاب فی شرح الشهاب (حدیث ۲۲۹): امتی الغُرِّ المُحَجَّلُونَ یومَ القیامةِ مِن آثارِ الوضوء.» گفت پیغمبر ﷺ: امت من روی سپید و دست و پای سپید باشند از اثر دست و روی شستن بدان که ایزد تعالی چون نماز را واجب کرد نخواست که بندگان وی به دنیا آلوده، به خدمتش آیند؛ لذا ایشان را فرمود که وضو کنند و با این چهار عضو مخصوص کرد؛ زیرا آدم اول روی به درخت گندم کرد و به پای برفت و به دست از درخت گندم باز کرد و بر سر نهاد و بر حوا آورد. این چهار عضو گناهکار را فرمود: شستن به گاه خدمت.

جناب رسول الله ﷺ فرمودند: وقتی نماز را واجب کرد، دید که بندگانش آلوده‌اند؛ لذا دستور داد که بندگان قبل از ورود به نماز، اول روشن گردند و سپس وارد منطقه‌ی روشنایی (صلوة) شوند. بنابراین، اگر حق مشرف به زیارت نماز را ندارد، چون نماز پاک است و حقیقت آن تماماً طهارت است، کسی که وضو ندارد وجودش تاریک است و کسی که تاریک باشد حق ملاقات با نماز را که نور است، نخواهد داشت.پیامبر ﷺ فرمود: خداوند وضو را واجب نمود؛ زیرا نخواست بندگانش با بدن آلوده وارد نماز شوند؛ زیرا بنده به دنیا آلوده است و شبانه‌روز در این آلودگی به سر می‌برد. نتیجه این‌که انسان با وضو گرفتن خود را آماده می‌سازد برای ورود در منطقه‌ی نورانی دیگری به نام نماز.

در روایت فرمودند: وقتی دیدیم حضرت آدم علیه السلام رو به دنیای آلوده کرد، برای تطهیر او در هنگام نماز دستور دادیم که صورت خود را بشوید. و از آنجا که با پا به طرف دنیا رفت، به او امر کردیم که پایت را نیز باید بشویی. و در ادامه چون با دست از آن درخت کسب و کار، میوه و روزی زن و فرزند را کند و آن را بر سر گذارد و برای حوائجش آورد، به او دستور دادیم که دست و سر خویش را هم شست و شو کن.جنابعالی هم که به طرف کشاورزی و کارمندی و کسب و کارت می‌روی در حقیقت با صورت خود به طرف دنیا رو کرده‌ای. وقتی رو به طرف دنیا و شجره‌اش نمودی، باید در هنگام نماز صورت را بشویی؛ زیرا که صورت تو دنیایی را زیارت کرده است که همواره آلوده می‌باشد. وقتی به طرف دنیا روی آوردی قطعاً با پا به طرف آن می‌روی؛ پس در هنگام وضو، پایت را نیز باید مسح کنی تا پاک شود.

در ادامه‌ی روایت فرموده است که: «و به دست از درخت گندم باز کرد.» تو نیز هنگامی که به محل کارت رفتی، مطمئناً با دست کارهایت را انجام خواهی داد، پس در وضو دست‌هایت را هم باید بشویی. «و بر سر نهاد و بر حوا آورد.» وقتی که رفتی و زحمت کشیدی و خون جگر خوردی و صبح تا به غروب کار کردی، مقداری را که حاصل کارت است به عنوان احترام و عرض ادب روی سرت می‌گذاری و تقدیم همسر و منزلت می‌کنی، پس در هنگام وضو، سرت را هم باید مسح کنی.

حاصل کلام این‌که: دل به دنیا داده‌ای و رو به آن کرده‌ای، پا به سوی دنیا برده‌ای و دست و سرت را نیز به واسطه‌ی آن آلوده کرده‌ای. بنابراین از پا تا به سر، به دنیا آلوده‌ای. حال اگر می‌خواهی به نماز رو کنی، باید وضو بگیری تا این وضو تو را تطهیر کند و بعد از آن در پیشگاه خداوند حاضر شوی و یکپارچه در طهارت باشی.حاصل آن که دنیا اشتغال است و نماز توجه، و توحد با تعلق سازگار نیست. پس از وحدت به سوی کثرت رجوع کن و از کثرت به سوی وحدت روی بنما تا از دنیا به نماز برسی که این عرضی بود مختصر از موقعیت و جایگاه وضو در نظام عالم.

در مجلس قبل روایتی از جناب پیغمبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله نقل گردید که اگر اجازه فرمایید لطیفه‌ی در آن روایت را دنبال کنیم. حضرت فرمودند: چون امت من به واسطه‌ی رو کردن به دنیا آلوده می‌شوند و خداوند نیز شایسته نمی‌داند که ایشان با آلودگی به زیارت نماز مشرف شوند. لذا دستور فرمود که ابتدا دست و روی خود را بشویند و سپس به طرف نماز بروند. از این لطیفه معلوم می‌شود که وضو راهی برای طهارت از آلودگی است. انسان در اجتماع با بسیاری از افراد در ارتباط است در نتیجه قهراً همانند حضرت آدم رو به طرف آنان خواهد کرد و به محض رویارویی مطمئناً آلوده خواهد شد. چه بسا انسان با یک دعا خواندن حال خوشی پیدا می‌کند اما همین که از منزلش بیرون آمد و در اجتماع قرار گرفت، به محض نگاه کردن به چهره‌ی مردم این حال خوش از او گرفته می‌شود که این آلودگی را خودِ جانِ انسان به انسان گزارش می‌دهد و اعلام سقوط می‌کند. اما فرموده‌اند: وضو از بهترین راه‌های بر طرف نمودن آلودگیِ قهریِ در محیط است.

از آنجا که انسان در اجتماع آدمی مسلک بوده و همیشه با دیگران در ارتباط است، لذا همیشه آلودگی‌های اجتماع دامنگیرش خواهد بود. به عنوان مثال زمانی که فردی یک مال دزدی شده را به شما می‌فروشد اگر چه شما هم ندانید آن شخص این متاع را از چه راهی تهیه کرده است، با این حال باز آثار تکوینی آن مال را نمی‌توان برطرف نمود. حال اگرچه از جنبه فقهی به ما بگویند: چون پولی را که در مقابل آن متاع پرداخت نموده‌اید مالک بوده‌اید، پس در برابر آنچه به دست آورده‌اید نیز مالک هستید، اما تا زمانی که از این متاع استفاده می‌کنید همچنان آثار تکوینی آن ادامه خواهد داشت. مثلاً می‌بینید تا زمانی که آن لباس خرید شده را بر تن دارید روحیه‌ی حاکم قبلی خود را نداشته و حال نماز خواندن و خلوت کردن را ندارید. چه بسا گاهی با یک خوردن و نوشیدن درخانه‌ی دیگران یا با یک قدم زدن و رفت و آمد در اجتماع و با یک نگاه کردن به چهره‌ی مردم، آن اثر مطلوب معنوی از بین برود و باز برگرداندن حالی که از دست رفته خیلی مشکل است. وضو و طهارت تمام اثرات این آلودگی را برطرف می‌کند و انسان را نورانی می‌نماید.

عزیزان! کار شما نیز عبادت است. لذا صبح که به سوی مزرعه و محل کارتان می‌روید، قبل از آن وضویی بگیرید و رو به قبله «یا الله» بگویید و سپس به راه بیافتید. چرا که بی‌وضو نمی‌توان عبادت کرد، همچنان که بی‌وضو نمی‌توان به نماز روی آورد و یا بی‌احترام رو سوی خانه‌ی کعبه کرد و حج به جای آورد. زیرا مزرعه و محل کارتان، کعبه؛ و قطرات عرقی که در آنجا از جبین و بدنتان سرازیر می‌شود، کفاره‌ی گناهان شما است. هر مقدار که در حین کار عرق می‌ریزید، خودتان را صاف می‌کنید. پس هر صبح که برای کار برمی‌خیزید وضویی بگیرید و بعد از آن نوزده بار «بسم الله الرحمن الرحیم» به عدد حروف این آیه‌ی مبارکه تلاوت کنید تا آن «وضو» تطهیرتان کند و آن «بسم الله» آفات و بلیات و شعله‌های اشتعالات جهنمی دنیا را از شما دور نماید. این قدر به زور بازوی تان متکی نباشید، رزق را باید از جای دیگر بدهند همچنان که جناب رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وآله می‌فرمایند: «دُم علی الطهاره یوسع رزقک.»{ ابن فهد فاری، مصباح الانس، ص ۱۱.} شما دائماً اهل طهارت و پاکی باشید، رزق‌تان وسیع خواهد شد. ان‌شاءالله عرض خواهیم کرد که اصلاً یکی از راه‌های به دست آوردن روزی، وضو است.

دل» بر خلاف «فکر» بسیار رقیق است. به عنوان مثال اگر دوستی ده‌ها بار به انسان بد کند باز انسان در مقام تفکر با خود می‌گوید: «چون او دوستم بود و من هم رفیق اویم، این بار هم عیبی ندارد ... من که نمی‌توانم با او قهر کنم.» و بدین ترتیب خود را قانع می‌کند تا این که مبادا به خاطر حرکت او کینه‌ای در دلش پدید آید. ولی دل را نمی‌توان قانع کرد. زیرا آنچه که روی آوردن دوباره‌اش بعد از برگشتن از کسی، کار مشکلی است؛ لذا راه دل گرچه نزدیک‌ترین راه است اما بسیار باریک و تاریک و پر زحمت است. راه فکر مسیرش طولانی و پر پیچ وخم است اما در عین حال طریقش بسیار آسان‌تر است. در مقابل، راه دل نزدیک است، چون به محض این که «دل» به حق توجه کند او نیز می‌آید و جای می‌گیرد. اما آن‌قدر رقیق و باریک است که به کوچک‌ترین آلودگی، «حق» می‌رود. زیرا حتی می‌شود که به محض این که «دل» به حق توجه کند او نیز می‌آید و جای می‌گیرد. اما آن‌قدر رقیق و باریک است که به کوچک‌ترین آلودگی، «حق» می‌رود. زیرا حق می‌خواهددر دل آشیانه کند و از آنجا که او واحد است، لذا برای خود در دل شریک نمی‌پذیرد. چنان که امام صادق علیه‌السلام فرموده است: «القلب حرم الله فلا تسکن فی حرم الله غیر الله.» {صدوق (ابو جعفر محمد بن علی بن حسین بن موسی بن بابویه قمی)، جامع الاخبار} و نفرمود: العقل حرم الله، فکر حرم خدا نیست زیرا چه بسا انسان در مرحله‌ی فکر هم با خدا باشد و هم با غیرخدا برخلاف دل که یا باید با خدا باشد و یا با غیر خدا.

حضرت استاد علامه-روحی فداه- در باب هفتم دفتر دل حدیث مذکور را چنین به نظم در آورده‌اند:

بیا بشنو حدیث عالم دل ز صاحبدل که دل حق راست منزل

امام صادق آن بحر حقایق چنین در وصف دل بوده‌است ناطق

که دل یکتا حرم باشد خدا را پس اندر وی مده جا ماسوا را

در شرح ابیات فوق چنین گفته‌ایم: در دل مؤمن جا برای غیر نیست، زیرا دلِ‌دار مؤمن غیور است که با تجلی غیرش غیری را در جهان دل مؤمن نگذارد.

سِرّ اینکه در دل مومن غیر حق را جایی نیست آن است که او با غیرت الهی و ظهور عزّت و سطوت و عظموت حق در همه کلمات وجودی که محلّ تجلّی انوار حقه‌اند، به یک وجود لایتناهی وصول یافته است که سلطان وحدت شخصی سعی و صمدی وجود واجب را نظاره‌گر است که «هُوَ الْأَوَّلُ وَالْآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُ». {حدید/4}

ابیاتی از حافظ شیرازی تقدیم به علامه حسن زاده آملی 

خیالِ رویِ تو در هر طریق همرهِ ماست

نسیمِ مویِ تو، پیوندِ جانِ آگهِ ماست

به رَغمِ مدّعیانی که منعِ عشق کنند

جمالِ چهرهٔ تو، حجّتِ موجّهِ ماست

به عنوان مثال در حدیثی از صادق آل محمد علیهم‌السلام می‌خوانیم که آقا فرمودند:

«حیوانات صور و مثل اعمال شما هستند.» این حکمِ حکیم صادر از لسان عصمت، مبین بسیاری از حقایق در آیات و روایات خواهد بود. فی‌المثل باید دید هر یک از انواع اربعه‌ی مذبوحه که عبارت بود از کرکس و اردک و طاووس و خروس، حاوی چه خصایصی است که در آیه‌ی شریفه امر به ذبح آن‌ها شده است. به تعبیر دیگر هر یک از این حیوانات بیانگر چه خلق و خوی زشتی هستند که حق متعال به پیغمبر خود دستور ذبح و نابودی آن‌ها را صادر می‌نماید.

با مطالعه و تأمل در خصوصیات این حیوانات دانسته می‌شود که هر کدام از این‌ها حاوی صفاتی هستند که وجود آن‌ها در انسان، رذیله به حساب آمده و او را مستحق عقاب خواهد ساخت. مثلاً صفت بارز خروس شهوت‌رانی است که وجود آن که نشانه‌ی افراط در شهوت است و در انسان رذیله به شمار می‌آید و یا این که خصوصیت غالب بر طاووس میل به زر و زیور و نقش و نگار و زیبایی و تجملات دنیایی و کبر و خودخواهی است که باز هم وجود آن در انسان از خصایص ناپسند به شمار می‌آید. همچنین است صفاتی چون لاشخورى و مرده‌خواری که به ترتیب، در حیواناتی چون اردک و کرکس نمود بیشترى دارد و هر یک از آن‌ها در انسان، مانع از رسیدن او به کمالات لایق انسانی می‌شود. لذا باید هر یک از این صفات را در خود کشت تا بال‌های طیران به عالم قدس گشوده شود.

استاد صمدی آملی در شب قدر ماه رمضان 1444:
مهم ترین دعایی که ما در این قرآن به سر داریم،
خیر و سعادت جوان های عزیز ماست.
که سرمایه ما هستند، امید ما هستند،
نسل پاک شیعه امام علی ایرانی ماست.
در جهان شیعه امام علی فارسی زبان، به خصوص ایرانی همیشه یک افتخار برای مکت شیعه بودند.
و ما وظیفه داریم شیعیان امام علی در ایران را روی به سوی تعالی ببریم.
هر کاری، هر فعلی، هر چیزی  که باعث تضعیف شیعه امام علی در ایران بشه باعث می شه ما در آینده ضرر سنگینی ببینیم.

هدیه‌ای که امام حسین علیه السلام به ایرانی‌ها دادند: 

ـ در روز سوم عاشورا عمر سعد با ۴۰۰۰ نیروی نظامی به کربلا آمد، حسین علیه السلام مگر به جنگ آمده که تو به جنگش داری می‌روی؟ حسین علیه السلام فقط با ۶۶ زن و بچه آمده بود... آی دنیا چرا نمی‌فهمید؟ امام حسین علی اصغر سه ساله را آورده طهورا و صفورا و رقیه‌ی سه ساله، صبورای یک ساله را آورده، آیا این‌ها را برای جنگ می‌آورند؟

ـ شهربانو دختر پادشاه ایران امپراطوری پرویز دو روز قبل از اینکه جنگ شود بی بی فاطمه زهرا را در خواب می‌بیند, حضرت فاطمه سلام الله علیها به او می‌گوید دختر من تو اسیر می‌شوی و تو را به مدینه می‌برند و در بالای سکوی اسیران می برند. (در آن زمان رسم بود که اسیران را ‌می‌بردند و افرادی می‌آمدند و به اسیران می‌گفتند هر کس را دوست دارید به ازدواج او درآید) حضرت فاطمه به شهربانو گفت ر میان جمع پسر من حسین می‌آید و تو به ازدواج او درآی.

ـ عین چیزی که حضرت فاطمه سلام الله علیها در خواب برای شهربانو تعریف کرد اتفاق افتاد و وقتی از او پرسیدند کدام از این جوان‌ها را می‌خواهی او حسین علیه السلام را انتخاب کرد. آقا با شهربانوی عزیز ازدواج می‌کند و این خانم مادر امام زین العابدین و ۹ امام بعد از او می ‌شود.

ـ در روز سوم عاشورا عمر سعد با ۴۰۰۰ نیروی نظامی به کربلا آمد، حسین علیه السلام فرمودند گر من به کربلا هم نمی‌رفتم مرا می‌کشتند. امام حسین علیه السلام آمد کربلا تا عمر سعد بیاید کربلا و ایران را فتح نکند. در جواب آن محبتی که حضرت شهربانو به امام حسین علیه السلام کرد و مادر ۹ امام بعد از ایران شد، امام حسین علیه السلام هم نگذاشتند پای عمر سعد ملعون و جنایتکار به ایران باز شود و علما و شیعیان را قتل عام کند. ایران و تمام علمای ایران همه مدیون مادر امام زین العابدین هستند، همه مدیون امام حسین علیه السلام هستیم که این جرثومه فساد را برده کربلا و نگذاشته پایش به ایران باز شود. تا ریشه ‌ی شیعیان و علمای ایران را بزند.

این نکته به عنوان رمزی در فهم قصه‌های قرآن کریم است و آن این‌که: هر چه را در قرآن می‌خوانید از قصه‌ی حضرت آدم علیه‌السلام که اولین قصه‌ی سوره‌ی بقره است، گرفته تا حضرت موسی علیه‌السلام، حضرت ابراهیم علیه‌السلام، حضرت عیسی علیه‌السلام، حضرت نوح علیه‌السلام و دیگر انبیای عظام، بدانید که این‌ها فقط صرف پرداختن به یک داستان نیست، بلکه رمز این قصه‌ها در قرآن آن است که هر کسی بخواهد از حیوان بودن به درآید و به مقام انسانیت برسد، باید مسیری را طی کند که در این مسیر همانند پیغمبران دچار حوادث و موانع شود و با مشکلاتی برخورد کند.

مثلاً اگر کسی از امشب بگوید: خدایا می‌خواهم بیایم تا تمام آنچه را که فرمودی عمل کنم، از فردایش خواهد دید که مشکلی برایش پیش آمده است، همانند مشکل حضرت آدم علیه‌السلام؛ یک حادثه‌ای برای او اتفاق افتاده است، همانند حادثه‌ی حضرت موسی علیه‌السلام؛ یک واقعه‌ای برای او رخ داده است، همانند واقعه‌ی حضرت عیسی علیه‌السلام و ... خداوند نیز در قرآنش می‌فرماید: اگر در مسیر انسانیت مشکلی شبیه مشکل حضرت آدم علیه‌السلام پیدا کردی این‌گونه حلش کن، و یا اگر شبیه حضرت موسی دچار مشکل شده‌ای راه حل آن این‌گونه است. به تعبیر دیگر، وقایع قرآن مربوط به مورد خاص نیست که تا قرآن همانند کتاب قصه و داستان تلقی گردد، بلکه قصص قرآنی و نقل وقایع و حوادث مهم در امور مختلف برای شرح و بیان اطوار وجودی انسان و شئون مختلف اوست. یعنی قرآن از بدو تا ختم، تفسیر انفسی انسان است.

نتیجه‌ی کلام این که ما نمی‌پنداریم قرآن یک داستانی گفته که حضرت آدمی بود، این حضرت آدم در یک بهشتی زندگی می‌کرد، به او گفته بودند به گندم نزدیک نشو و او هم نزدیک شد و از آن خورد و از بهشت بیرونش کردند، تا از آن به بعد سؤال‌های فراوانی پدید آید که مثلاً: آدم ابتدا در کجا بود؟ چگونه او را ساختند؟ آن بهشت در کجا بود؟ چگونه به گندم نزدیک شد؟ مگر در بهشت گندم و جو هم وجود دارد؟ و مگر آنجا ممنوعیتی هم هست؟ چرا از آنجا بیرونش کردند؟ و ده‌ها سؤال دیگر... سرّ تمام این سؤالاتی که برای افراد پیش می‌آید این است که خیال کرده‌اند قضیه‌ی حضرت آدم و مانند آن صرفاً به عنوان پرداختن به یک قصه در قرآن است و حال آن‌که این عرض کردیم این‌گونه نیست، بلکه همه‌ی قصص قرآنی بیان اطوار وجودی انسان در سیر تکاملی او است که سفرنامه‌های انبیا در مقام شهود حالات ما است، وگرنه انسان‌های کامل همانند سفرای الهی منزه از خطا و اشتباه‌اند. و این لطیفه را روح دیگری است که برای اهل آن با تدبر تام معلوم است که انسان کامل را روی به جانب حق است که مظهر اسماءالله است و چهره‌ای به جانب خالق است که اطوار وجودی آن‌ها را به آن‌ها نشان می‌دهد تا در مسیر تکامل، شوق به کمال یابند. فافهم!

قطب راوندی در کتاب الدعوات از امام زين العابدين عليه السلام روایت کرده است که : پدرم [امام حسين عليه السلام‏]، روز شهادتش و هنگامى كه خون‏ ها مى‏ جوشيد، مرا به سينه‏ اش چسباند و اين گونه فرمود: «اى پسر عزيزم! دعايى را از من ياد بگير كه فاطمه عليها السلام، آن را به من آموخته است و به او هم پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ياد داده است و به پيامبر صلى الله عليه و آله هم جبرئيل عليه السلام آموخته است و براى حاجت و نگرانى و اندوه و پيشامدهاى روزگار و حوادث سهمگين و سِتُرگ است»:

بِحَقِّ يس وَالقُرآنِ الحَكيمِ، وبِحَقِّ طه وَالقُرآنِ العَظيمِ، يا مَن يَقدِرُ عَلى حَوائِجِ السّائِلينَ، يا مَن يَعلَمُ ما فِي الضَّميرِ، يا مُنَفِّسُ عَنِ المَكروبينَ، يا مُفَرِّجُ عَنِ المَغمومينَ، يا راحِمَ الشَّيخِ الكَبيرِ، يا رازِقَ الطِّفلِ الصَّغيرِ، يا مَن لا يَحتاجُ إلَى التَّفسيرِ، صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وآلِ مُحَمَّدٍ، وَافعَل بي كَذا وكَذا.

[آن گاه‏] فرمود: «در دعا بگو:" به حقّ ياسين و قرآن حكيم، و به حقّ طاها و قرآن عظيم! اى كه بر حاجت ‏هاى درخواست كنندگان، توانايى! اى كه از درون [همه‏] آگاهى! اى كه رنج جان‏ها را مى‏ زُدايى! اى كه [غم‏] گرفتاران را مى ‏گشايى! اى كه بر پيرمرد فرتوت، رحم می كنى! اى روزى رسان كودكِ خردسال! اى كه به تفسير، نياز ندارد! بر محمّد و خاندان محمّد، درود فرست و برايم چنين و چنان كن"».

دعا در برابر سختی ها منقول از امام جعفر صادق علیه السلام:

«یا عدتی عند شدتی و یا غوثی فی كربتی احرسنی بعینك التی لا تنام و اكفنی بركنك الذی لا یرام».

بسم الله الرحمن الرحیم

ضیافتواره بیستمین سال تدفین شهیدان گمنام خوشواش
و شهید شفیق محمد ابراهیمی اهوازی

در ایام معراج اشک و ماتم و عزای امام حسین (علیه‌السلام)

عنوان: روضه‌خوانی امام حسین علیه‌السلام

به میزبانی شهیدان گمنام خوشواش و شهید محمد ابراهیمی
(با حضور خانواده شهید، به‌خصوص پدر بزرگوار و خواهران عزیزش)
و شهید حجت‌الله غلامی

شِیعَتِی مَا إِنْ شَرِبْتُمْ ماءَ عَذْبٍ فَاذْکرُونِی                        أَوْ سَمِعْتُمْ بِغَرِیبٍ أَوْ شَهِیدٍ فَانْدُبُونِی

شهیدان در طول تاریخ بعد از کربلا به منزله تذکار دائمی برای تجلیات شهادت شهید آل محمد، حضرت ابوعبدالله الحسین علیه‌السّلام

و اهل‌بیت و اصحاب باوفای اویند که در هویِ مبلقِ شهودی مشهود شاهد علی‌الاطلاق‌اند.

پیام شهیدان:

همه‌ی ما برای راه با عزت سیّد و سالار، امام حسین علیه‌السّلام به شهادت رسیده‌ایم و بنا بر این بود

که وقتی جسد ما را دیده‌اید برای امام حسین علیه‌السّلام ندبه کنید، ولی از امام حسین علیه‌السّلام

برای ما استفاده شده است و این کار موجب شرمندگی روی شهیدان گشته است که اعاذنا الله من هذا،

پس همه‌ی همت‌تان را مصروف بدارید تا به امام حسین علیه‌السّلام روی آورید و حسینی شوید که شهیدان حقیقی در آن محضر جنه‌الذات حضور دارند.

اِقتراحُ نوری:

برای بزرگداشت و تکریم هر شهیدی یا شهیدانی، به میزبانی‌شان برای امام حسین علیه‌السّلام مجلس روضه‌خوانی و مرثیه‌سرایی و عزاداری برپا کنید و به جای

گریه بر این و آن، برای امام حسین علیه‌السّلام ندبه و زاری کنید تا شهید را دائماً در محضر حضرتش تشرف باشد و خودتان نیز با شهیدتان در خدمت امام منزه از شین باشید.

پس امسال به میزبانی شهیدان گمنام خوشواش مجلس روضه‌خوانی و عزاداری برای امام حسین علیه‌السّلام و هجده تن از اهل‌بیت و اصحاب باوفایش،

به‌خصوص حضرت ابوالفضل العباس و حضرت عقیله‌ی بنی‌هاشم زینب بنت علی و قاطمه علیهم‌السّلام در محل مزار این عاشقانِ توحید ولائی

در تپه نورالحسین خوشواش (عصر پنجشنبه از ساعت 3 بعد از ظهر 1405/04/25 = اول صفر 1448 ه.ق) برقرار می‌باشد.

لذا از همه‌ی یاران شهید ایام دفاع مقدس و یک سال اخیر،

به‌ویژه رهبر شهید فقید حضرت آیت‌الله خامنه‌ای قدس سره القدوسی و نوه‌ی شفیع شفیق معصوم‌گونه‌اش جهت تفقد و تشریف‌فرمایی

در این محفل نورانی دعوت به عمل می‌آید، و همه‌ی علاقه‌مندان این‌سویی هم از راه پخش مستقیم مراسم در مناطق خودشان در صورت علاقه از دور استفاده نمایند.

البته منتظر قدوم مبارک اهالی محترم خوشواش از آملی‌محله و باعث‌محله و چندرمحله و به‌خصوص اهالی گرانقدر کپین، لویجان، هلی‌چال، گزناسرا،

توران‌کلا و اهالی باوفای تترستان در جلسات سینه‌زنی محلی و جلسه فوق خواهیم بود.

روضه‌خوان و مصیبت‌خوان عصر پنجشنبه برادر فاضل و دانشمندم حاج آقا آسید یوسف ابراهیمیان دامت برکاته

زمان: پنجشنبه 25 تیر 1405، ساعت 3 بعدازظهر

مکان: تپه نورالحسین خوشواش آمل

💎 حُسنِ حَسَن ۵۱۰ 💎

🦋 هر اندازه كه به قرآن نزديك شوى، به انسان كامل نزديك شده اى؛

 به حظّ و بهره ات از قرآن بنگر، حقايق آن درجات ذات و مدارج عروجند.

🦋 بِقَدْرِ ما تَقْتَرِبُ مِنَ القُرآنِ، تَقْتَرِبُ مِنَ الإِنسانِ الكامِلِ؛ فَانْظُرْ إلى حَظِّكَ وَنَصيبِكَ مِنَ القُرآنِ، فَإِنَّ حَقائِقَهُ هِيَ دَرَجاتُ الذّاتِ وَمَدارِجُ العُروجِ.

🦋 The closer you draw to the Qur'an, the closer you draw to the Perfect Human. Look, then, at your share and portion of the Qur'an, for its realities are the degrees of the soul and the stages of spiritual ascent.