بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ

اَللهمَّ کُن لولیَّک الحُجةِ بنِ الحَسَنِ

صَلَواتُکَ عَلَیهِ وَ عَلی ابائهِ

فی هذهِ السّاعةِ، وَ فی کُلّ ساعَة

وَلیّا وَ حافظاً وقائِداً وَ ناصِراً وَ دَلیلاً وَ عَیناً

حَتّی تُسکِنَهُ اَرضَکَ طَوعاً وَ تُمَتّعَهُ فیها طَویلاً

دستورهایی که در مفاتیح الجنان آمده است، همه آن دستورها را مصدّر می‌فرمایند به کلمه ثواب.
می‌گویند اگر این دعا را به این مقدار از وقت بخوانی، یا اینکه در فلان عدد، در فلان زمان، در فلان مکان بخوانی، این مقدار ثواب دارد.
این لفظ ثواب را باید دنبال کرد که معنای او چیست.
اما در کتاب‌های عرفانی، حرف از ثواب پیدا نمی‌فرمایی.
در کتاب‌های عرفانی می‌فرماید که فلان آقا، من این عمل را انجام دادم، برای من این‌جور تمثّل حاصل شد.
هر دوی‌شان درست می‌گویند.
برای اینکه در کتاب مفاتیح الجنان، به منزله اینکه ادعیه را از ائمه نقل می‌فرماید و احیاناً روایاتی که در باب آن دعاها هست راجع به ثواب‌شان نقل می‌کنند، تا اینکه این بذرها را شما در جان‌تان بکارید، ببینید آن نحوه ثوابی که در سرّتان برمی‌خیزد چیست.
اما در کتاب‌های عرفانی، معمولاً عارف می‌گوید من این دستورات را که فرموده‌اند انجام داده‌ام و از انجام این دستورات، این نتائج برای من حاصل شده است.
که وقتی می‌گوید این نتیجه برای من حاصل شد، باید خواننده گرامی بداند که این نتیجه به مطابق ظرفیت و جدول وجودی آن عارف جلوه کرده است.
به مقدار قابلیت آن آقایی که این دستورات را انجام داده است بر او، حق‌تعالی از ماورای طبیعت تجلی کرد. که این تجلیات به منزله آن ثوابی است که ایشان از این اعمال به دست آورده است.
پس اگر عارف می‌گوید من این تمثلات برای من حاصل شد، و اگر در مفاتیح الجنان و دیگر کتاب‌های ادعیه مثل «اقبال» سید ابن‌طاووس، «عدة الداعی» ابن‌فهد و دیگر کتاب‌ها، «مصباح» جناب کفعمی و «صحیفه سجادیه» اگر حرف از ثواب ادعیه پیش آمده است، این به این معناست که با همدیگر تقارن دارند. ثوابی که برای این دعا نوشته شده، آن آقا می‌گوید من این دعا را انجام داده‌ام، خوانده‌ام، آن ثواب برای من به این صورت جلوه کرد.
و این جلوه هم به مطابق ظرفیت اوست.
پس در آن کتاب‌های ادعیه رمز کلی را می‌دهند.
می‌گویند هر کسی به این دعا تلبّس بفرماید، برای او برکاتی تحت عنوان لفظ ثواب فرموده‌اند حاصل می‌شود.
اما عارفان می‌گویند ما انجام داده‌ایم و همچو ثواب‌هایی که فرموده‌اند، برای ما به این تمثلات حاصل شده است.
اما این تذکر را باید توجه داشت که برای هر کسی هر چه حاصل شده است، به مقدار ظرفیت وجودی اوست؛ بر اساس جدول اوست.
کسب‌وکاری که داره، شغل‌هایی که افراد، اشخاص در مسیر زندگی دارند، پدر و مادرهایی که داشتند، نطفه‌های‌شان را این پدر و مادر منعقد فرمودند، مزاج ایشون، غذاهای ایشون، محیط اطراف، معاشرت‌هایی که با افراد، اشخاص داره، این‌ها همه در تمثلات دخیله.
همه در رنگ دادنِ جدول وجودی شخص دخالت دارند.
که شخص از تمامی این ناحیه‌ها رنگ می‌گیرد و بر اساس این رنگ‌هایی که گرفته است، آن ادعیه‌ای را که می‌خواند، از جدول وجودی‌اش به مطابق این رنگ‌هایی که داره برای او جلوه می‌کند.
حالا اگر کسب‌اش حلال باشه، خب البته آن تمثلات براش صافیه.
اگر خدای ناکرده کسب حلال نباشه، جدول وجودی بسته میشه، محل ظهور تمثلات نمیشه.
ولذا سالیانی ادعیه رو می‌خواند و برای او تمثلات که در قوه خیال او، در قوه عاقله او، در لوح جان و نفس ناطقه او ظهور بفرماید، ظهور نمی‌کند، نمی‌یابد.
همچو نیست که آن ادعیه بی‌اثر باشند، بلکه دعا اثر می‌کند، اما جدول وجودی او نمی‌تواند آنچه را که باید ظهور بدهد، آن‌ها رو ظهور بدهد.