در مجلس قبل روایتی از جناب پیغمبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله نقل گردید که اگر اجازه فرمایید لطیفه‌ی در آن روایت را دنبال کنیم. حضرت فرمودند: چون امت من به واسطه‌ی رو کردن به دنیا آلوده می‌شوند و خداوند نیز شایسته نمی‌داند که ایشان با آلودگی به زیارت نماز مشرف شوند. لذا دستور فرمود که ابتدا دست و روی خود را بشویند و سپس به طرف نماز بروند. از این لطیفه معلوم می‌شود که وضو راهی برای طهارت از آلودگی است. انسان در اجتماع با بسیاری از افراد در ارتباط است در نتیجه قهراً همانند حضرت آدم رو به طرف آنان خواهد کرد و به محض رویارویی مطمئناً آلوده خواهد شد. چه بسا انسان با یک دعا خواندن حال خوشی پیدا می‌کند اما همین که از منزلش بیرون آمد و در اجتماع قرار گرفت، به محض نگاه کردن به چهره‌ی مردم این حال خوش از او گرفته می‌شود که این آلودگی را خودِ جانِ انسان به انسان گزارش می‌دهد و اعلام سقوط می‌کند. اما فرموده‌اند: وضو از بهترین راه‌های بر طرف نمودن آلودگیِ قهریِ در محیط است.

از آنجا که انسان در اجتماع آدمی مسلک بوده و همیشه با دیگران در ارتباط است، لذا همیشه آلودگی‌های اجتماع دامنگیرش خواهد بود. به عنوان مثال زمانی که فردی یک مال دزدی شده را به شما می‌فروشد اگر چه شما هم ندانید آن شخص این متاع را از چه راهی تهیه کرده است، با این حال باز آثار تکوینی آن مال را نمی‌توان برطرف نمود. حال اگرچه از جنبه فقهی به ما بگویند: چون پولی را که در مقابل آن متاع پرداخت نموده‌اید مالک بوده‌اید، پس در برابر آنچه به دست آورده‌اید نیز مالک هستید، اما تا زمانی که از این متاع استفاده می‌کنید همچنان آثار تکوینی آن ادامه خواهد داشت. مثلاً می‌بینید تا زمانی که آن لباس خرید شده را بر تن دارید روحیه‌ی حاکم قبلی خود را نداشته و حال نماز خواندن و خلوت کردن را ندارید. چه بسا گاهی با یک خوردن و نوشیدن درخانه‌ی دیگران یا با یک قدم زدن و رفت و آمد در اجتماع و با یک نگاه کردن به چهره‌ی مردم، آن اثر مطلوب معنوی از بین برود و باز برگرداندن حالی که از دست رفته خیلی مشکل است. وضو و طهارت تمام اثرات این آلودگی را برطرف می‌کند و انسان را نورانی می‌نماید.

عزیزان! کار شما نیز عبادت است. لذا صبح که به سوی مزرعه و محل کارتان می‌روید، قبل از آن وضویی بگیرید و رو به قبله «یا الله» بگویید و سپس به راه بیافتید. چرا که بی‌وضو نمی‌توان عبادت کرد، همچنان که بی‌وضو نمی‌توان به نماز روی آورد و یا بی‌احترام رو سوی خانه‌ی کعبه کرد و حج به جای آورد. زیرا مزرعه و محل کارتان، کعبه؛ و قطرات عرقی که در آنجا از جبین و بدنتان سرازیر می‌شود، کفاره‌ی گناهان شما است. هر مقدار که در حین کار عرق می‌ریزید، خودتان را صاف می‌کنید. پس هر صبح که برای کار برمی‌خیزید وضویی بگیرید و بعد از آن نوزده بار «بسم الله الرحمن الرحیم» به عدد حروف این آیه‌ی مبارکه تلاوت کنید تا آن «وضو» تطهیرتان کند و آن «بسم الله» آفات و بلیات و شعله‌های اشتعالات جهنمی دنیا را از شما دور نماید. این قدر به زور بازوی تان متکی نباشید، رزق را باید از جای دیگر بدهند همچنان که جناب رسول الله صلی‌الله‌علیه‌وآله می‌فرمایند: «دُم علی الطهاره یوسع رزقک.»{ ابن فهد فاری، مصباح الانس، ص ۱۱.} شما دائماً اهل طهارت و پاکی باشید، رزق‌تان وسیع خواهد شد. ان‌شاءالله عرض خواهیم کرد که اصلاً یکی از راه‌های به دست آوردن روزی، وضو است.

دل» بر خلاف «فکر» بسیار رقیق است. به عنوان مثال اگر دوستی ده‌ها بار به انسان بد کند باز انسان در مقام تفکر با خود می‌گوید: «چون او دوستم بود و من هم رفیق اویم، این بار هم عیبی ندارد ... من که نمی‌توانم با او قهر کنم.» و بدین ترتیب خود را قانع می‌کند تا این که مبادا به خاطر حرکت او کینه‌ای در دلش پدید آید. ولی دل را نمی‌توان قانع کرد. زیرا آنچه که روی آوردن دوباره‌اش بعد از برگشتن از کسی، کار مشکلی است؛ لذا راه دل گرچه نزدیک‌ترین راه است اما بسیار باریک و تاریک و پر زحمت است. راه فکر مسیرش طولانی و پر پیچ وخم است اما در عین حال طریقش بسیار آسان‌تر است. در مقابل، راه دل نزدیک است، چون به محض این که «دل» به حق توجه کند او نیز می‌آید و جای می‌گیرد. اما آن‌قدر رقیق و باریک است که به کوچک‌ترین آلودگی، «حق» می‌رود. زیرا حتی می‌شود که به محض این که «دل» به حق توجه کند او نیز می‌آید و جای می‌گیرد. اما آن‌قدر رقیق و باریک است که به کوچک‌ترین آلودگی، «حق» می‌رود. زیرا حق می‌خواهددر دل آشیانه کند و از آنجا که او واحد است، لذا برای خود در دل شریک نمی‌پذیرد. چنان که امام صادق علیه‌السلام فرموده است: «القلب حرم الله فلا تسکن فی حرم الله غیر الله.» {صدوق (ابو جعفر محمد بن علی بن حسین بن موسی بن بابویه قمی)، جامع الاخبار} و نفرمود: العقل حرم الله، فکر حرم خدا نیست زیرا چه بسا انسان در مرحله‌ی فکر هم با خدا باشد و هم با غیرخدا برخلاف دل که یا باید با خدا باشد و یا با غیر خدا.

 

حضرت استاد علامه-روحی فداه- در باب هفتم دفتر دل حدیث مذکور را چنین به نظم در آورده‌اند:

 

بیا بشنو حدیث عالم دل ز صاحبدل که دل حق راست منزل

 

امام صادق آن بحر حقایق چنین در وصف دل بوده‌است ناطق

 

که دل یکتا حرم باشد خدا را پس اندر وی مده جا ماسوا را

 

در شرح ابیات فوق چنین گفته‌ایم: در دل مؤمن جا برای غیر نیست، زیرا دلِ‌دار مؤمن غیور است که با تجلی غیرش غیری را در جهان دل مؤمن نگذارد.

 

سِرّ اینکه در دل مومن غیر حق را جایی نیست آن است که او با غیرت الهی و ظهور عزّت و سطوت و عظموت حق در همه کلمات وجودی که محلّ تجلّی انوار حقه‌اند، به یک وجود لایتناهی وصول یافته است که سلطان وحدت شخصی سعی و صمدی وجود واجب را نظاره‌گر است که «هُوَ الْأَوَّلُ وَالْآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُ». {حدید/4}

به عنوان مثال در حدیثی از صادق آل محمد علیهم‌السلام می‌خوانیم که آقا فرمودند:

 

«حیوانات صور و مثل اعمال شما هستند.» این حکمِ حکیم صادر از لسان عصمت، مبین بسیاری از حقایق در آیات و روایات خواهد بود. فی‌المثل باید دید هر یک از انواع اربعه‌ی مذبوحه که عبارت بود از کرکس و اردک و طاووس و خروس، حاوی چه خصایصی است که در آیه‌ی شریفه امر به ذبح آن‌ها شده است. به تعبیر دیگر هر یک از این حیوانات بیانگر چه خلق و خوی زشتی هستند که حق متعال به پیغمبر خود دستور ذبح و نابودی آن‌ها را صادر می‌نماید.

 

با مطالعه و تأمل در خصوصیات این حیوانات دانسته می‌شود که هر کدام از این‌ها حاوی صفاتی هستند که وجود آن‌ها در انسان، رذیله به حساب آمده و او را مستحق عقاب خواهد ساخت. مثلاً صفت بارز خروس شهوت‌رانی است که وجود آن که نشانه‌ی افراط در شهوت است و در انسان رذیله به شمار می‌آید و یا این که خصوصیت غالب بر طاووس میل به زر و زیور و نقش و نگار و زیبایی و تجملات دنیایی و کبر و خودخواهی است که باز هم وجود آن در انسان از خصایص ناپسند به شمار می‌آید. همچنین است صفاتی چون لاشخورى و مرده‌خواری که به ترتیب، در حیواناتی چون اردک و کرکس نمود بیشترى دارد و هر یک از آن‌ها در انسان، مانع از رسیدن او به کمالات لایق انسانی می‌شود. لذا باید هر یک از این صفات را در خود کشت تا بال‌های طیران به عالم قدس گشوده شود.

استاد صمدی آملی در شب قدر ماه رمضان 1444:
مهم ترین دعایی که ما در این قرآن به سر داریم،
خیر و سعادت جوان های عزیز ماست.
که سرمایه ما هستند، امید ما هستند،
نسل پاک شیعه امام علی ایرانی ماست.
در جهان شیعه امام علی فارسی زبان، به خصوص ایرانی همیشه یک افتخار برای مکت شیعه بودند.
و ما وظیفه داریم شیعیان امام علی در ایران را روی به سوی تعالی ببریم.
هر کاری، هر فعلی، هر چیزی  که باعث تضعیف شیعه امام علی در ایران بشه باعث می شه ما در آینده ضرر سنگینی ببینیم.

 

هدیه‌ای که امام حسین علیه السلام به ایرانی‌ها دادند: 

ـ در روز سوم عاشورا عمر سعد با ۴۰۰۰ نیروی نظامی به کربلا آمد، حسین علیه السلام مگر به جنگ آمده که تو به جنگش داری می‌روی؟ حسین علیه السلام فقط با ۶۶ زن و بچه آمده بود... آی دنیا چرا نمی‌فهمید؟ امام حسین علی اصغر سه ساله را آورده طهورا و صفورا و رقیه‌ی سه ساله، صبورای یک ساله را آورده، آیا این‌ها را برای جنگ می‌آورند؟

 

ـ شهربانو دختر پادشاه ایران امپراطوری پرویز دو روز قبل از اینکه جنگ شود بی بی فاطمه زهرا را در خواب می‌بیند, حضرت فاطمه سلام الله علیها به او می‌گوید دختر من تو اسیر می‌شوی و تو را به مدینه می‌برند و در بالای سکوی اسیران می برند. (در آن زمان رسم بود که اسیران را ‌می‌بردند و افرادی می‌آمدند و به اسیران می‌گفتند هر کس را دوست دارید به ازدواج او درآید) حضرت فاطمه به شهربانو گفت ر میان جمع پسر من حسین می‌آید و تو به ازدواج او درآی.

 

ـ عین چیزی که حضرت فاطمه سلام الله علیها در خواب برای شهربانو تعریف کرد اتفاق افتاد و وقتی از او پرسیدند کدام از این جوان‌ها را می‌خواهی او حسین علیه السلام را انتخاب کرد. آقا با شهربانوی عزیز ازدواج می‌کند و این خانم مادر امام زین العابدین و ۹ امام بعد از او می ‌شود.

 

ـ در روز سوم عاشورا عمر سعد با ۴۰۰۰ نیروی نظامی به کربلا آمد، حسین علیه السلام فرمودند گر من به کربلا هم نمی‌رفتم مرا می‌کشتند. امام حسین علیه السلام آمد کربلا تا عمر سعد بیاید کربلا و ایران را فتح نکند. در جواب آن محبتی که حضرت شهربانو به امام حسین علیه السلام کرد و مادر ۹ امام بعد از ایران شد، امام حسین علیه السلام هم نگذاشتند پای عمر سعد ملعون و جنایتکار به ایران باز شود و علما و شیعیان را قتل عام کند. ایران و تمام علمای ایران همه مدیون مادر امام زین العابدین هستند، همه مدیون امام حسین علیه السلام هستیم که این جرثومه فساد را برده کربلا و نگذاشته پایش به ایران باز شود. تا ریشه ‌ی شیعیان و علمای ایران را بزند.

 

این نکته به عنوان رمزی در فهم قصه‌های قرآن کریم است و آن این‌که: هر چه را در قرآن می‌خوانید از قصه‌ی حضرت آدم علیه‌السلام که اولین قصه‌ی سوره‌ی بقره است، گرفته تا حضرت موسی علیه‌السلام، حضرت ابراهیم علیه‌السلام، حضرت عیسی علیه‌السلام، حضرت نوح علیه‌السلام و دیگر انبیای عظام، بدانید که این‌ها فقط صرف پرداختن به یک داستان نیست، بلکه رمز این قصه‌ها در قرآن آن است که هر کسی بخواهد از حیوان بودن به درآید و به مقام انسانیت برسد، باید مسیری را طی کند که در این مسیر همانند پیغمبران دچار حوادث و موانع شود و با مشکلاتی برخورد کند.

 

مثلاً اگر کسی از امشب بگوید: خدایا می‌خواهم بیایم تا تمام آنچه را که فرمودی عمل کنم، از فردایش خواهد دید که مشکلی برایش پیش آمده است، همانند مشکل حضرت آدم علیه‌السلام؛ یک حادثه‌ای برای او اتفاق افتاده است، همانند حادثه‌ی حضرت موسی علیه‌السلام؛ یک واقعه‌ای برای او رخ داده است، همانند واقعه‌ی حضرت عیسی علیه‌السلام و ... خداوند نیز در قرآنش می‌فرماید: اگر در مسیر انسانیت مشکلی شبیه مشکل حضرت آدم علیه‌السلام پیدا کردی این‌گونه حلش کن، و یا اگر شبیه حضرت موسی دچار مشکل شده‌ای راه حل آن این‌گونه است. به تعبیر دیگر، وقایع قرآن مربوط به مورد خاص نیست که تا قرآن همانند کتاب قصه و داستان تلقی گردد، بلکه قصص قرآنی و نقل وقایع و حوادث مهم در امور مختلف برای شرح و بیان اطوار وجودی انسان و شئون مختلف اوست. یعنی قرآن از بدو تا ختم، تفسیر انفسی انسان است.

 

نتیجه‌ی کلام این که ما نمی‌پنداریم قرآن یک داستانی گفته که حضرت آدمی بود، این حضرت آدم در یک بهشتی زندگی می‌کرد، به او گفته بودند به گندم نزدیک نشو و او هم نزدیک شد و از آن خورد و از بهشت بیرونش کردند، تا از آن به بعد سؤال‌های فراوانی پدید آید که مثلاً: آدم ابتدا در کجا بود؟ چگونه او را ساختند؟ آن بهشت در کجا بود؟ چگونه به گندم نزدیک شد؟ مگر در بهشت گندم و جو هم وجود دارد؟ و مگر آنجا ممنوعیتی هم هست؟ چرا از آنجا بیرونش کردند؟ و ده‌ها سؤال دیگر... سرّ تمام این سؤالاتی که برای افراد پیش می‌آید این است که خیال کرده‌اند قضیه‌ی حضرت آدم و مانند آن صرفاً به عنوان پرداختن به یک قصه در قرآن است و حال آن‌که این عرض کردیم این‌گونه نیست، بلکه همه‌ی قصص قرآنی بیان اطوار وجودی انسان در سیر تکاملی او است که سفرنامه‌های انبیا در مقام شهود حالات ما است، وگرنه انسان‌های کامل همانند سفرای الهی منزه از خطا و اشتباه‌اند. و این لطیفه را روح دیگری است که برای اهل آن با تدبر تام معلوم است که انسان کامل را روی به جانب حق است که مظهر اسماءالله است و چهره‌ای به جانب خالق است که اطوار وجودی آن‌ها را به آن‌ها نشان می‌دهد تا در مسیر تکامل، شوق به کمال یابند. فافهم!

💎 حُسنِ حَسَن ۵۱۰ 💎

🦋 هر اندازه كه به قرآن نزديك شوى، به انسان كامل نزديك شده اى؛

 به حظّ و بهره ات از قرآن بنگر، حقايق آن درجات ذات و مدارج عروجند.

 

🦋 بِقَدْرِ ما تَقْتَرِبُ مِنَ القُرآنِ، تَقْتَرِبُ مِنَ الإِنسانِ الكامِلِ؛ فَانْظُرْ إلى حَظِّكَ وَنَصيبِكَ مِنَ القُرآنِ، فَإِنَّ حَقائِقَهُ هِيَ دَرَجاتُ الذّاتِ وَمَدارِجُ العُروجِ.

 

🦋 The closer you draw to the Qur'an, the closer you draw to the Perfect Human. Look, then, at your share and portion of the Qur'an, for its realities are the degrees of the soul and the stages of spiritual ascent.

عزیزی مریض بودن چند سال تا اینکه بالاخره او را می‌برند تهران خیلی خلاصه بهتون میگم انشالله می‌خواهیم بریم پیش صفورا و طهورا قربون آقا جونمون بشیم ۱۰ سال قبل فرمود دو تا از دختران اباعبدالله صفورا و طهورا هستند. او را برای تهران بردند برای معالجه تومور مغزی داشت وقتی عملش خواستند بکنند پزشکان گفتند دیگه او فلج میشه تمام سر و صورتش تمام بدنش فلج میشه. زنگ زدند به مادر و خانواده‌اش احوال گرفتند گفتند هیچی او را مرده بپندارید مادر او از خانه تا ابوالفضلی همسایگی با چهار دست و پا راه میره. میره تو ابوالفضلی گهواره‌ای ه نام علی اصغر پسر می‌گیرد میگه علی اصغر پسرم را باید نجات بدی نقطه. همین که مادر اینجا آه و ناله می‌زند نمی‌دانم مادر چه کرده او در تهران تو بستر بیهوشی و کما میگه رفتم زمینی بیابانی می‌بینم کربلا برپاست همینجور خاطراتی دارد. یه وقتی دیدم زیر یک بوته‌ای دو تا دختر کوچولو مرا صدا می‌زنند بیا بیا بیا بیا. رفتم یر بغل مرا می‌گیرند یکی این طرف یکی آن طرف مرا بلند می‌کنند من را راه می‌برند، میگم شما کیاینید؟ میگویند تو کار نداشته باش ما تو را سالمت می‌کنیم گفتم من باید بشناسم شما کیانیند تا این را گفتم هر دوتاشون گفتند ما صفورا و طهورا هستیم ما دختران حسینیم. به خدا نه اهل مسجد بود به اون صورت نه اهل حسینیه و تکیه و روضه خوانی بود. نه اصلاً اسم طهورا تا حالا شنیده نه اسم صفورا. حتی ما همین چند سالی که نقل کردیم از ما هم به گوشش نرسیده بود، گفت این دوتا دختر در حد ۳ سال بودند مرا بلند کردند و آنجایی که راه می‌رفتیم شنزار بود ریگزار بود من فرو می‌رفتم اما آنها رو نمی‌رفتند. تمام پزشکان همه متوجه شدند دیدند حال او طبیعی است داره از کما در می‌آید سالم شده است. ای قربان صفورا و طهورا بهش گفتند حتماً باید بری به مردم بگی آخه ما یک عمر هست مفقودیم، شما برای مفقودینتون گریه می‌کنید چرا برای ما گریه نمی‌کنید ما نه اسمی داریم و نه رسمی داریم.

💎 حُسنِ حَسَن ۴۲۵ 💎 💟اینجا مال امام حسینِ ‌‌| استاد صمدی آملی 💟 🔶️ این نحوه سینه زدن، حکایتش مربوط به یک دایره هست که دور یک مرکز داریم سینه میزنیم. ما یک دایره تشکیل دادیم، حول یک مرکز داریم می‌گردیم، که مثلا همه به دور امام حسین علیه السلام داریم می‌گردیم. ایشان مرکز ماست ما میخواهیم دور این مرکز بگردیم... 🔶️ هیچ کار نداری که کی داره تو این جمع سینه میزنه، قاتله، مقتوله، خوبه، بده، به هیچکس ربطی نداره، به هیچکس ربطی نداره، 🔶️ اینجا مال امام حسینِ، این نحوه سینه زنی خیلی لطافت داره، تمام احتلافات رو رفع میکنه، تمام ناراحتی ها رو دور میکنه، عزاداری امام حسین سینه زنی امام حسین دل آدم رو صاف میکنه.

💠گزارش تصویری مراسم روز عرفه و عید قربان 💠

🔹خرداد ۱۴۰۵

🔸حسینیه قائم آل محمد(ص) چندرمحله آمل

⬅️ ‌سرّ مصون و سپر مخزون‌ 

⬅️از مشکات نور علوی و دستور فتوحات غیبی.‌

⬅️ ‌ دستور عمل به راز داری و محافظت ‌

⬅️برای بهره‌مندی کامل از برکات این حرز مبارک و فراخواندن پیروزی وعده داده شده ‌خداوند، باید ارکان زیر رعایت شود‌:‌

⬅️حضور قلب: خواندن حرز با نیت متمرکز و نفی افکار پریشان، به طوری که ارتباط با ‌منبع ولایت مستقیم باشد‌.‌

⬅️‌«این حرز، عزمت علوی است که مقهور نشود و سپر الهی است که روح و جسم را از ‌بلاهای زمان و دسیسه‌های شیاطین محافظت می‌کند. و الله من ورائهم محيط.»‌

⬅️ ‌دستور پیروزی و برآورده شدن حاجات
این عمل کلید پیروزی در سختی‌ها و کلید آسانی مشکلات است و طبق دستورالعمل‌های ‌زیر انجام می‌شود‌:‌

⬅️ذکر شریف: ‌﴿سَلَامٌ قَوْلًا مِّن رَّبٍّ رَّحِيمٍ بحقّ سرّ امیر المؤمنین﴾‌‌.‌‌ در یک جلسه ۴۳۲ بار‌ هنگام نیاز شدید و شرایط بحرانی، خوانده ‌می‌شود‌.‌

..............................
💠حُسنِ حَسَن

 

🔰 دعای جدول ۴در۴

 🟢 استاد صمدی آملی

🗓 ۳ اردیبهشت ۱۴۰۵

- سَلَامٌ قَوْلًا مِنْ رَبٍّ رَحِيمٍ
- یا فاطمه اغیثینی 
- إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًا مُبِينًا
- يا حافظاً لا يَنسي؛ يانعمة لا تُحصي؛ انت قلتَ و قولُك الحق: إنّا نحن نزّلنا الذكر و إنّا له لحافظون