متن بیانات علامه حسن زاده آملی:

عمل ما، عین پاداش ما است.

 آقا جناب‌عالی نفرمایید ما از این مجلس آمدن‌مان چه بهره‌ای بردیم؟ از رفتن سر کلاس چه استفاده‌ای بردیم؟ همین‌ها که شنیدیم، همین اندازه که پیش آمدیم، همین اندازه که بذر گرفتیم، همین‌قدر که آب حیات گرفتیم، همین معنا عین پاداش ماست  عین عمل ماست.

جناب خواجه نصیرالدین طوسی مثالی می‌زنند، می‌فرمایند: «این انگشت زغال، آب‌دار، خیس، نمور، رطوبی»؛ این را که پهلوی آتش گذاشتی، این زغال با این اوصاف تو که آتش نمی‌گیرد که! یواش‌یواش‌یواش باید کمال همنشین در وی اثر کند، باید رطوبتش گرفته بشود، رطوبت‌ها که حاجب بودند، مانع بودند، برکنار می‌روند، کم‌کم می‌بینی دارد داغ می‌شود، بعد حرارت در او نفوذ می‌کند، کم‌کم‌ کم‌کم می‌بینی آتشش به دیار او افتاده،

آن‌چنان آتش به دیارش افتاده، این زغال سیاهِ ظلمانیِ نمورِ رطوبیِ خیس‌شده در آب، حالا ماشاءالله زبان درآورده، می‌گوید: «من آتشم.»

دقت کنید، یه چند صباحی صبر کنید، آمدید درست عرض کنید: الهی آمدم، تا ببینید که چه موجود نورانی می‌شوید، و خدای صادق‌الوعد به ما فرمود: «مَنْ جَاهَدَ فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا».